Семдзесят гадоў "бабілёнскага" пляненьня зьнявечылі ня толькі наш народ, ператварыўшы шчырага і працавітага беларуса ў homo soveticusa, але паклалі таксама адбітак і на хрысьціянаў, каторыя пад фактарамі вонкавага ўціску сышлі ва ўнутраную эміграцыю, нявольна падзяліўшы тым сфэры жыцьцядзейнасьці чалавека на духовыя (сьвятыя) і зямныя (грахоўныя).

Да духовых было аднесена тое, што зьвязана з эвангелізацыяй і асабістым духовым удасканаленьнем, а да зямных, па вялікім рахунку, усё астатняе, бо тут і навука з эканомікаю, і СМІ з мастацтвам, ну, і канешне ж палітыка.
Ва ўладзе гэтага сьветабачаньня, якое тэоляг Дэроў Мілер называе "эвангельскай дыхатоміяй" (ад грэц. dichotomia – падзел цэлага на часткі), многія хрысьціяне ня проста апатычныя да ўсіх праяваў палітыкі самі, але і адмоўна ўспрымаюць тых, хто актыўна выказвае свкаю грамадзка-палітычную пазыцыю, асабліва калі тая вядзе да канфрантацыі з уладаю.

[ Чытаць далей... ]